دو سال هر روز در این کوچه های زیبا و تنها گذر کردیم. مرغ و خروس و گاو گوسفندهای ده هم با قیافه هایمان آشنا شده بودند. سرمای زمستان و گرمای تابستان اگرچه طاقت فرسا بود اما گذر روزانه از این راه هرگز ما را خسته نکرد. (ناگفته نماند که دکتر امرایی هرگاه با دوچرخه من از این کوچه عبور میکرد به درون این جوی می افتاد و با غرغر فراوان و لعن و نفرین به همه جوی های دنیا و تیغهای روییده در آنها با خانه بازمیگشت!!)